kaldırıp ... kendimi

- Attila İlhan'ın öldüğü gece ...

kaldırıp fırlattım kendimi
uçurumlar mıydı
boşlukları mıydı yüreklerin
kaldırıp fırlattım kendimi

akşam bir şairi susturmuşuz
sabah bir türkü dindirmiş yalnızlıklarımızı
resimlerin değiş tokuşunda
karışmış parmaklarımız
senin avuçların mıydı
kaldırıp attım kendimi

çiğnenmiş topraklar mıydı
düşlerimiz
işgal edilmiş yurtların
bitkin karacaları
nadası hala bitmemiş
bir beklemenin yorgunluğunda böcekler
senin saçların mıydı
kaldırıp astım kendimi

yoruldun mu yorulmak olmaz yollara
yığıldın mı yığılmak olmaz ateşlere
sağıldın mı sağılmak olmaz bulutlara
senin gözlerin miydi
kaldırıp yaktım kendimi

korkuyorum korkuyorum kelimesinden
sisler inince kurtlar çıkıyor inlerinden
yoklukların talanında gecelerimizden
sana sığınmalarım mıydı
kaldırıp yıktım kendimi

camların karanlıklarında
canların sırı sıvanmış
ökse miydi uzaklıkların sana takılmış
senin yokluğun muydu tetiğim
kaldırıp vurdum kendimi