tiryaki

estetiğimi yeniden keşfetme seferindeyim
nem çelikten ters yüz olmuş duvar diplerindeyim

akşamları şiirlerle karşılayan sofraların önünde
tokuşan kadeh seslerinin yalnızlığına divaneyim

söz meclislerinde öldürülen şarkıların peşinde
sabahlara yalnız uyanan bakışların viranesiyim

annem sabahım avuçlarımda çizgiler: şehirler
gün batımındaki ölümün öğlesindeyim

telaş acele yol devran çağ iş koşulan ecele
bir “su” içimi teslim edilen günlerin tiryakisiyim