yaşamışlığım yoktu oysa
yağmuru dinlemeyi
ney sesinde buluşurken soluklarımız
bilmezdim neden
bilinmezliğe
ağlayan bir çocuktum
bilemediğim
göremediğim
belki hissettiğimdi yazgı
saçları at kuyruğu zayıf bir kız çocuğunun
yağmurda sekişiydi
annesinin tutsak elleri
sağ çocuğum
şarkıyla birlikte miydi
yazgıları sevmeye başlamak
bilmiyorum
gözlerimin daldığı yerde ne var
bir kaç mısra belki kalan
bir ölümden
yüzler yazgı olmuştu
başı yok
sonu yok
nedeni yok
kendime yazar gibi
dönüp okur gibi
kendime susar gibi
kar çocuğum
kendime nedensiz bir fırsat vermeliyim
yol göstermelerim nedensiz
konuşmalar
şarkılar
öncesiz
sonrasız
hiçbir şeyi farketmeden
öylesine
buharlaş çocucuğum
gecelerinde tekrar yoğunlaşacağım kışların
dağlara vuracağım
sonra şehirlerde
dağların hayali ile
hayalet ruhların
dağılıp ufalanan
rüzgarla savrulan
derinlerdeki
seslerinin
tutsağı olacağım
büyü çocuğum
bir şamanın nefesinde
duldaya saklanan günlerle
çırpınıyor olacağım
öldür beni çocuğum
ah
yaraların bana benziyor
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder