unutmak yok

günlerin kalıcı izleri yok
saatlerin damlalar gibi akarken
açtığı derin hendekler
arkana bakmadan giderken
el sallayan çocuğun havayı okşayan parmakları yok

bir otobüs seferinin saatlerinde
boşluğa yayılan karmakarışık sesler
suskunluk oluyor
geri dönüşün çakıl taşları
patikalarda belirsizleşen izlerde
günlerin adı yok

her seferde her suskun saat yeni
her suskun saat başka kefenlerde
her suskun saat silinirken zamandan
her takvim yaprağının intiharı yeni
şimdi dün eski çok uzak damgalı
yarının damgası yok
yarını kesen bıçak yok
yarının kanayan yarası yok
bir yarın nasıl damgalanır
seferlerine henüz çıkılmamış
saatlerin çetelesi tutulmamış
yarını damgalamak yok

düne simdiye sığınakların boşluğuna
dönüp baktığımda ihanetimizi görüyorum
bir gün öncemize
bir yıl öncemize
bütün öncelerimize
yüzyıllar önce başlamış ve süren göçlerimize
uyanmak gözlerimizin bulanıklığında
zihinlerimize kelepçelediğimiz anılarımıza ...
kelepçeler ki
ince soğuk ayırıyor bizden
terkettiğimiz günleri
buz tutmuş parmaklarımızın soğukluğu yok
bir bardak çaya hasret titremelerimiz yok
bir nefes duman çekişimizin heyecanı yok
ensemizi öpen dudakların ıslak dokunuşları yok
ellerimizin kavuştuğu yağmurların serinliği yok
bir susam tanesini bölüştüğümüz serçenin sesi yok
dudaklarımızla dindirdiğimiz
başka dudaklardaki acılar
zehre teslim olmuş dilimiz
dönmeyen kelimeler yok
nelerden vazgeçmişiz
nelere dönmüş sırtımız
her gün yeni bir uyanmak
yeni bir anı tutsaklığı
ayrılmış bölünmüş bir parçalanma
kelimeler yaşarken hisler gömülmüş
her yeni gün yeni bir ihanet
kendimize itirafımız yok

aşklarımın ölüm saatleri geldi tik tak tik tak
bir yelkovan yalnızlığına akrep sokması
sığınaklarım boş
boşlukları kendimle doldurmaya gidiyorum
rüyalarımdan uyanıp kelepçelediğim görüntüler
içimde bir ses fısıldıyor:
kelepçelerin içinde yaşayanları
unutmak yok